Na zajęciach wykorzystuje się elementy kształcenia językowego. Ponadto stosowane są wybrane elementy kinezjologii edukacyjnej P. Dennisona, a u dzieci ze szczególnymi porzebami programy M. Ch. Knillów i wybrane ćwiczenia z metody W. Sherborne. Terapia pedagogiczna to oddziaływanie za pomocą środków psychologicznych i pedagogicznych na przyczyny trudności w uczeniu się. Celem takiego oddziaływania jest eliminacja niepowodzeń. Ponadto terapia koncentruje się na konsekwencjach tychże niepowodzeń, m. in. zaniżonej samoocenie, niechęci do nauki, zaburzeniach koncentracji uwagi, nerwicach, itp. Metody terapii dobierane są indywidualnie pod kątem napotykanych przez dziecko trudności.
Zajęcia wspierające rozwój psychoruchowy i koncentrują się na poprawie koordynacji, pamięci i koncentracji uwagi.
Terapia pedagogiczna ma na celu stymulowanie i usprawnianie rozwoju psychomotorycznego dziecka oraz rozwój procesów poznawczych. Głównym założeniem terapii pedagogicznej jest stymulacja ogólnego rozwoju umysłowego, psychicznego, emocjonalnego i poznawczego dziecka. Program terapii pedagogicznej dostosowany jest indywidualnie do potrzeb każdego dziecka. Poprzez odpowiednio dobrane ćwiczenia edukacyjne, trenujemy koncentrację, pamięć, koordynację wzrokowo – ruchową oraz sprawność ruchową w zakresie motoryki małej. Terapia pedagogiczna prowadzona prawidłowo może przynieść sukcesy nie tylko w sferze funkcji ćwiczonych, ale również przynieść korzyści w sferze emocjonalnej oraz zwiększyć pewność siebie.
Wskazania:
- Trudności w nauce (dysleksja, dyskalkulia, dysgrafia),
- Opóźnienia w rozwoju funkcji poznawczych i szkolnych,
- Trudności z koncentracją uwagi, organizacją, zapamiętywaniem,
- Problemy emocjonalne i społeczne wpływające na funkcjonowanie dziecka w szkole,
- Zespół nadpobudliwości psychoruchowej (ADHD),
- Spektrum autyzmu – wspomaganie edukacyjne,
- Wsparcie ucznia z orzeczeniem o potrzebie kształcenia specjalnego.
Przeciwwskazania:
- Brak motywacji lub trwały opór dziecka wobec współpracy (wymaga pracy nad gotowością),
- Ciężkie zaburzenia psychiczne – konieczna współpraca z psychiatrą,
- Uczniowie z nasilonymi zaburzeniami zachowania (np. agresja),
- Ostre epizody depresyjne lub lękowe (najpierw konieczne wsparcie psychoterapeutyczne),
- Niewyrównane zaburzenia neurologiczne, które uniemożliwiają skupienie i kontakt.
