LOKOMAT

Lokomat to zaawansowane, robotyczne urządzenie wykorzystywane w rehabilitacji neurologicznej dzieci i dorosłych, u których występują trudności z samodzielnym chodzeniem. Stosowany jest m.in. u pacjentów po udarach mózgu, urazach rdzenia kręgowego, w chorobach neurologicznych oraz w innych stanach wymagających nauki lub reedukacji chodu.

Urządzenie umożliwia bezpieczną i kontrolowaną naukę prawidłowego wzorca chodu, nawet wtedy, gdy pacjent nie jest jeszcze w stanie chodzić samodzielnie. Terapia prowadzona z użyciem Lokomatu pozwala na intensywne ćwiczenia bez przeciążania organizmu i ryzyka utrwalania nieprawidłowych ruchów.

Jak działa Lokomat?

Podczas terapii pacjent jest:

  • zabezpieczony w specjalnym systemie podwieszeń
  • częściowo odciążony z ciężaru własnego ciała, co ułatwia poruszanie się
  • prowadzony przez robotyczne elementy, które wspomagają ruch nóg w sposób zbliżony do naturalnego chodu

Stopień odciążenia oraz zakres wspomagania ruchu są precyzyjnie sterowane elektronicznie i każdorazowo dopasowywane do możliwości pacjenta. Wraz z postępami rehabilitacji parametry terapii mogą być stopniowo zmieniane, tak aby pacjent przejmował coraz większą kontrolę nad ruchem.

Lokomat umożliwia wykonywanie wielu powtórzeń prawidłowego ruchu w trakcie jednej sesji terapeutycznej. To ma kluczowe znaczenie w rehabilitacji neurologicznej, ponieważ:

  • wspiera neuroplastyczność mózgu
  • pomaga mózgowi „uczyć się” ruchu na nowo
  • zapobiega utrwalaniu nieprawidłowych wzorców chodu

Dzięki temu terapia może być rozpoczęta na bardzo wczesnym etapie rehabilitacji, także u pacjentów z osłabioną siłą mięśniową lub ograniczoną kontrolą ruchu.

Dostępny we wszystkich ośrodkach

  • udar mózgu
  • urazy rdzenia kręgowego
  • stwardnienie rozsiane
  • choroby neurodegeneracyjne (np. Parkinson)
  • urazy czaszkowo-mózgowe
  • osłabienie siły i kontroli kończyn dolnych
  • niemożność przystosowania ortezy do ciała (kończyn dolnych, np. z powodu znacznych deformacji)
  • masa ciała powyżej 135 kg
  • niestabilność układu szkieletowego (niezrośnięte pęknięcia, niestabilność kręgosłupa, złamania, osteoporoza, osteopenia)
  • przeciwwskazania do pełnego obciążenia
  • odleżyny, otarcia naskórka kończyn dolnych
  • problemy z krążeniem
  • przeciwwskazania kardiologiczne
  • brak współpracy lub zachowania (auto)agresywne, psychozy przejściowe
  • poważny deficyt funkcji poznawczych
  • pacjenci pod (długotrwałą) terapią infuzyjną
  • pacjenci korzystający z respiratora
  • zniekształcenia kręgosłupa (np. dysplazja kości lub chrząstek)
  • poważne zaburzenia naczyniowe w obrębie kończyn dolnych
  • ogólnie pacjenci z zaleceniem leżenia w łóżku lub unieruchomienia np. w związku z zapaleniem kości lub innymi schorzeniami zapalnymi/zakaźnymi
  • usztywnienie bioder, kolan, stawu skokowego
  • epilepsja – padaczka – przeciwwskazanie względne – potrzeba konsultacji z lekarzem w ośrodku